Çocuk ve Toplum Gelişim ve Eğitim Üzerine Denemeler

İçindekiler
 
Yazar, Kitap ve Diğer Şeyler Hakkında
Sunuş
Önsöz

1.Bölüm: Küçük Çocuk İmgeleri
Dünün, Bugünün, Yarının Çocuğu
Geçmişin imgeleri
20.Yüzyıl imgeleri
Şehvetli çocuk
Esnek Çocuk
Yetenekli bebek
Geleceğin imgeleri
Piaget ve Montessori Sınıfta
Kendini düzenleme yeteneği olan çocuk
Bilişsel yabancı olarak çocuk
Mantıksal düşünür olarak çocuk
Duygusal vatandaş olarak çocuk
Özet
İş Ender Olarak Çocuğun Oyunudur
Maria Montessori
Çocuğun işi olarak oyun
Erik Erikson
Montessori ve Freud’u bütünleştirme
Jean Piaget
Oyunun üç türü
Piaget’in oyun görüşünün doğurguları
Özet ve sonuç
Erken Çocuklukta Gelişim
Zihinsel yetenekler
Ön-işlemler
Öğrenme süreçleri
Bireysel büyüme oranlarındaki değişkenlik
Düşünce tarzları
Gerçekçilik
Canlıcılık
Görüngesel nedensellik
Benmerkezlilik
Dil gelişimi
Sözel erken gelişmişlik

Toplumsal gelişim: Çerçevelerin kazanılması
Çerçeve ritimleri
Çerçeve değişiklikleri
Çerçeve uyuşmazlıkları

Duygusal gelişim
Duygusal ve davranışsal sorunlar
Özet ve sonuç
2.Bölüm: Eğitim Sorunları ve Doğurguları
Ders Programlarının İnsancıllaştırılması
Ders programlarına eklemeler yapma
Ders programlarından çıkarmalar yapma
Ders programlarının yeniden yapılandırılması
Sonuç
Okumayı Daha İyi Öğretebiliriz
Okumayı öğrenmenin ilk evreleri
İleri okuma ve anlama
Görsel bağımsızlık
Anlam oluşturma
Kavrama disiplinin

Sonuç
İnsan Gelişimine Uygun Uygulamalara Direnme: Eğitim Durgunluğunun İncelenmesi
İki Eğitim felsefesi
Öğrenci kavramı
Öğrenme süreci anlayışı
Bilgi kavramı
Eğitimin amaçları

Gelişimsel felsefenin uygulamaya dönük doğurguları
Öğretmen yetiştirme: Çocuk gelişimi uzmanı olarak öğretmen
Ders programı: Deneysel bir yaklaşım

Ders: Otantik öğretim
Değerlendirme: Belgeleme

Sonuç
3.Bölüm: Günümüzde Çocukların Yaşamı
Acele Ettirilmiş Çocuk: Sabırsız Toplumumuz Çocukların Çocuk Olma Hakkını Elinden Alıyor Mu?
Çocuklar hangi yaşta okumayı öğrenmelidir ?
Fabrika sisteminin kötüye kullanılması
Çocuklara acele ettirilmektedir, çünkü bizler acele ediyoruz
Acele etmenin etkilerine karşı çıkabiliriz
Küçük Yaşta Aşırı Yüklenme
Daha erken mutlaka daha iyi midir ?
Erken çocukluk eğitimindeki değişiklikler Amerikan ailesindeki değşiklikleri yansıtır
Kamu anaokulları ve anaokulu öncesi programları önemli oranda artış göstermiştir
Çocuklar en iyi kendi hızlarında öğrenirler
Küçük çocukların yanlış eğitilmesini nasıl engelleyebiliriz ?
Anababaların Sorduğu Sorular
Sonsöz

 
 
Sunuş
Bu derleme, David Elkind’in erken çocukluk eğitimine ve aslında Amerika’daki çocukların mutluluğuna yaptığı katkıların sadece en son olanıdır. 1960’lı yılların başından bu yana Elkind, Jean Piaget’in çalışmalarını yineleyip genişleterek ve Amerikan eğitimcilerinin dikkatine sunarak önemli bir rol oynamıştır. O, 1970’lerden bu yana küçük çocukların eğitimini daha formel ve akademik hale getirme eğiliminin sesli bir eleştirmeni olmuştur.
David Elkind’in en çok okunan üç kitabı Acele Ettirilmiş Çocuk (1981), Her Yerde Yetişkinler Var ve Gidecek Hiç Bir Yer Yok (1984) ve Yanlış Eğitim: Risk Altındaki Okulöncesi Çocuklar (1987) erken çocukluk alanının dışındaki birçok okuyucuya güçlü bir biçimde hissedilen şu mesajla ulaşmıştır: Çocukların çok hızlı ve çok erken gelişmelerini bekliyoruz ve onları gelişimsel evrelerine uymayacak biçimde eğitiyoruz. Elkind, bu mesajı 1986’dan 1988’e kadar süren NAEYC’nin başkanlığı süresince inandırıcı bir biçimde savunmuştur. Erken çocukluk alanının dışındakilere iletişiminde son derece etkili olan David Elkind, (geleneksel eğitim kurumlarındakiler ve medyadakiler dahil olmak üzere) birçok insanı çocuk, eğitim ve çağdaş toplum hakkındaki eski varsyayımlarını gözden geçirmeleri için güdülemiştir.
Davir Elkind’in çok sayıdaki yazısını bu derleme için denemeler seçmek amacıyla okurken, onun çocukluğun toplumsal bağlamı, yani çocuğu nasıl algıladığımız ve bunun karşılığında algılarımızın eğitim ve çocuk yetiştirme yaklaşımımızı nasıl biçimlendirdiği konusundaki derin ilgisinden etkilendik. Elkind’in çalışmasındaki bu ortak fikir akışı bu kitabın “Küçük Çocuk İmgeleri” olan özgün adında yansıtılmıştır. Bu derlemedeki her deneme, eğitim ve çocuk bakımı uygulamalarımızın doğrudan bizim küçük çocuk imgelerimizden kaynaklandığını aklımıza getirmektedir. Bu, erken çocukluk eğitimini gelişimsel olarak uygun hale getirmeye çalıştıkça önemli bir hatırlatıcıdır. Toplumumuzda bir bütün olarak küçük çocuk algılarımızda gerçek bir değişim olmadıkça çok ileri gidemeyiz.
Böyle köklü bir değişimi gerçekleştirmek için NAEYC’nin süregiden çabalarında, David Elkind’e bu derlemeyi yayınlamamız için bize izin vermesi nedeniyle teşekkür borçluyuz. Bu denemelerin her birinde, Elkind çocuğun gelişimsel imgesine ve bu imgenin bizim eğitim uygulamalarımızı nasıl biçimlendireceğine güçlü bir biçimde ışık tutmaktadır.
 
Carol Copple, Editör
Marilyn Smith, Yönetici

 
 
Önsöz
Benim erken çocukluk eğitimi konusuna girişim, planlı olmaktan çok bir şans eseridir. Yetişkin klinik psikoloğu olarak eğitildim ve Stockbridge, Massachusetts’te Austen Riggs Merkezi’nde
ünlü bir Freud öğrencisi olan David Rappaport ile çalışmak için doktora sonrası bir burs kazandım. Bu merkeze gitmeden önce Rappaport’tan, Freud tarafından değil daha çok psikolojideki lisans ve lisansüstü çalışmalarımın hiçbirinde kesinlikle duymadığım bir psikoloh tarafından yazılmış kitaplar almaya başladım. Büyük bir hayal kırıklığı ve isteksizlik içinde Jean Piaget’in kitaplarını okumaya başladım.
Geçerli olmak için bütün kavramların işlevsel olarak tanımlanması gerektiği, yani nasıl ölçülecekleri konusunda israr eden mantıksal positivist bilim geleneği ile eğitildim. Aynı derece önemli olan nokta, bu bilimsel geleneğin, tüm deneylerin sıkı bir biçimde kontrol edilmesi ve her değişkenin niceliğinin belirlenmesi konusundaki ısrarıdır. Piaget’in kitaplarını okumaya başladıkça çok şaşırdım, çünkü işlevsel olarak tanımlanmış kavramlar (bir kez, Zekanın Kökenleri’nde Piaget’in özümleme için verdiği farklı tanımları saymaya basşladım ve bu sayı 150’ye varınca vazgeçtim), kontroller pek yoktu ve olsa bile çok az nicelendirme vardı. Piaget’in çalışmasını, “düzgün” bir deneysel metodoloji uygulandığında bulgularının kanıtlanamayacağını göstermek için çok sıkı bir bilimsel üslupla yinelemeye karar verdim.
Rappaport Çocukta Sayı Kavramı’nı okumamı istedi ve ayrıntılı olarak bu kitabı tartıştık. Bu kitap, Piaget’in bulgularının zayıflığını göstermek için iyi bir başlangıç olarak göründü. Austrn Riggs’te bazı hastaların çocuk bakımına yardımcı olabilecekleri küçük bir anaokulu vardı. Bazı çocuklara test uygulamak için izin aldım ve bir kutu bozuk parayı ve kil toplarını yanıma alarak anaokulunu ziyaret ettim. Öğretmen, çocuklarla görüşmeden önce onlarla birkaç günü gözlem yaparak geçirmemi, böylece çocukların benimle daha rahat olabileceklerini önerdi. Bu, benim çocuk eğitimine rastlantısal başlangıcım oldu. Şans eseri bu anaokulunun çok iyi bir erken çocukluk programı vardı, böylece bu ilk deneyimim benim için daha sonra karşılaştığım birçok diğer sınıfla karşılaştırma yapmak için bir standart oluşturdu.
Çocuklarla görüşmeye başladığımda, Piaget’in belirttiği gibi yanıt verdiklerini görünce şaşırdım. Buna ek olarak, benim niceliksel yöntemim, Piaget’in gözlemlediği yaş farklılıklarının gerçekten de istatiksel olarak anlamlı olduğunu açıkça ortaya koydu. Bu noktada bir tür bilimsel dönüşüm deneyiminden geçtim. Piaget’in katı bir eleştirmeni olmaktan çok onun sadık bir savunucusu oldum. Dahası, çocuklarla çalışmaktan hoşlandığımı ve yetişkinlerle çalışan klinikçi olmaktan çok, çocuk psikoloğu olmak istediğimi anladım. Austen Riggs’teki görevimden sonra, Boston’da Beth İsrail Hastanesi’nde çocuklarla iki yıllık ek bir klinik eğitime devam ettim.
Piaget deneylerini sürdürdüm. Burs almadığım için tüm görüşmeleri kendim yaptım. Bu, bundan sonraki yaklaşık on yılda anaokullarında ve ilkokullarda çok uzun zaman geçirmem anlamına geliyordu. Montessori okullarında, Montessori yöntemlerinin bilişsel ve algısal gelişimi hızlandırıp hızlandıramayacağına karar vermek için çalıştım. Bazı yayınlarımın sonucunda John Goodlad, benden ülkedei düşük gelirli ailelerin çocuklarına hizmet veren anaokullarını ziyaret etmemi istedi. Konuşma ve duyma kliniği yöneten bir arkadaşımi Amerikan Kızılderili çocuklarıyla ilgilenmemi sağladı ve Apache ve Olgala Sioux çocuklarının yaşadıkları yerlerde birçok çalışma yürüttüm. Cenevre’ye Piaget ile çalışmaya gittiğimde İsviçre’den, Avrupa’nın diğer ülkelerinden ve Ortadoğu’dan çocuklarla görüştüm.
Bu kişisel öyküyü, sadece, erken çocukluk eğitimi konusundaki ilgimin çok eski olduğunu ve erken çocukluk mekanlarında geçirilen pek çok yıla, farklı etnik, ırksal ve kültürel geçmişe sahip çocuklarla ve öğretmenlerle olan çalışmalarıma dayandığını göstermek için anlattım. Bu nedenle, bu kitaptaki yazılar sadece araştırmalardan ve bilimsel çalışmalardan değil, küçük çocuklarla erken çocukluk çalışmalarıma başlamam şans eseri olmasına ve gelişimin her aşamasındaki genç insanlarla çalışmaktan hoşlanmama karşın, erken çocukluğun benim en sevdiğim yaş dönemi olduğunu bu sayfalarda hissedebilirsiniz.
Bu kitaptaki denemeler farklı zamanlarda ve farklı dinleyiciler için yazılmıştır. Ancak bunları gözden geçirirken geniş kapsamlı kavramları her zaman somut örneklerle ve uygulamalar için önerilerle birleştirmeye çalıştığımın farkına vardım. Zaman zaman özel bir olguyu kapsayacak hiç bir kavram olmadığına inandığım yerde kendi kavramlarımı ileri sürdüm. Gerçekten de, eğer bu yazıların özel bir iddiası varsa, o da bir uygulamayı kuram yaratmak için kullanmaya çalışmanın yanısıra, kuramı uygulamaya dönüştürmek olduğudur.
Bu denemeler derlemesinin, uzun yıllardır küçük çocuklarla ve onların öğretmenleriyle çalışırken aldığım büyük zevkin ve kazanmış olduğum pek büyük saygının bir kısmını ilettiğini umuyorum
 
David Elkind
Kasım, 1993

 
 
 
Künye Bilgileri
 
Çocuk ve Toplum Gelişim ve Eğitim Üzerine Denemeler
David Elkind
Çeviren: Demet Öngen
Yayına Hazırlayan: Bekir Onur
Ankara Üniversitesi Yayınları
Türü: Eğitim, Çocuk Eğitimi, Çocuk Gelişimi
Yayın Tarihi: 1999
293 Sayfa
 
 
 
E-Kitap okumak için tıklayın